Geplaatst in Geboorte, Gezondheidspromotie, normaal, professioneel, vroedvrouw, vroedvrouwkunde

Het hoofd splijt de vulva langzaam open

Knipsel

Mila, 18 jaar, kwam blinkend en bol binnen bij avondschemering. Tuur, haar lief, bonjourde  de koffer ijverig voor zich uit.

Ze zei weinig , enkel : ‘uitgeteld’.

Ze zei kort: ‘het kind zal komen’.

Ze hield zich vast aan de achterkant van het bed. Ze zakte wat door haar knieën toen ze een kramp kreeg en ademde neusvleugelend terwijl ze haar buik ondersteunde.

De vroedvrouw vroeg: “beweegt het kleintje goed”: ‘ja’.

“Heb je waterverlies ?” : ‘Pas. Beetje’.

“Hoe lang is het bezig ?”: ‘Sinds gisterenavond’.

“Hoe vaak komen de contracties ? “: ‘Nu om de drie minuten’ pareerde Tuur.

“Is er bloedverlies ?”: ‘Bij het begin en nu terug een beetje’.

Mila wordt aangemoedigd om plaats te nemen in het bed. Al snel joelen de harttonen door de kamer. De vroedvrouw zoekt het dossier op. Niets speciaals. Tienermama. Gewenst kind. Gaat borstvoeding geven.

Tuur gaat even naar het toilet terwijl vroedvrouw Veroniek Mila verder onderzoekt. De buik is rozig gestriemd, de heupen breed. Volle billen, volle boezem. Terwijl ze het slipje uitdoet komt de geur van vruchtwater tegemoet. Warme binnengeur van foetus.

Vroedvrouw Veroniek maakt de vulva proper, en doet haar handschoen aan. Ze entert en stuit meteen op het voorliggend hoofdje. Het zit op Hodge 3; er is nauwelijks plaats om nog vingers binnen te brengen. Het knookske van de kleine fontanel ligt voor. De baarmoederhals is dun als papier en nog slechts een ribbeltje voor.

Veroniek kijkt met een blik : van dit kan toch niet? Bijna volledige ontsluiting, een tiener, en geen drama van pijn …….

Mila zegt : ‘het kind drukt. Is het oké om te persen? ‘

Vroedvrouw Veroniek schiet in de mechaniek van : dokter bellen, steriele spullen, hulp vragen.

Mila is heel kalm, en perst met korte krachtige  stootjes. Het hoofdje splijt de vulva langzaam open tot het hoofdje staat.  Tuur knuffelt Mila en stoeft met lieve woordjes.  Mila trekt een gezicht van : ‘amaai dat schrijnt daar’, en  bij de volgende wee perst ze weer stootsgewijze, sterk en vastbesloten. Ze zweet. Ze is blozend en geconcentreerd. Ze praat niet. Ze vraagt niet. Ze klaagt niet.

She is birthing her baby.

Vroedvrouw Veroniek houdt een natte lauwe kompres tegen de zwellende vulva. Het hoofdje schuift ongemakkelijk bij het begin van een volgende krachtige uitdrijvingswee.

Dokter komt binnen op het moment suprême.

Het achterhoofd, nat en gefrommeld, bulkt langzaam door. De kin blijft even steken in de vulva, en vroedvrouw Veroniek licht het hoofdje op. Dokter wijst op de schaar en de steundoekjes, maar Veroniek ziet het niet.

Veroniek komt verder niet aan het kind, noch aan de vulva.

Mila herpakt spontaan na de geboorte van het hoofd, net tijd genoeg voor bébé om met zijn gezicht te draaien naar dwars en in een krachtige reflex stoot Mila het lichaampje van de baby naar buiten terwijl ze haar eigen lichaam even optilt.

En daar ligt in het bed, in een enorme plas vruchtwater, bloed en meconium, een zware baby. Wat bleekjes. Blauwige handen en voeten. Mila richt zich weer op, en kijkt naar petoeterke, en pungelt kleintje naar zich toe. Tuur helpt.

Er is géén drama, géén theater, geen foto’s,  géén geroep, geen gepraat.

Bébé start met het magische pasgeboren wenen… Mila lacht zelfvoldaan naar Tuur, en hij kust haar.

De placenta wordt geboren.

Toch een shot medicijnen in het been, procedure-gewijs.

De vulva verdient twee draadjes,  na weerom een  shot verdoving in de desbetreffende weefsels, procedure-gewijs.

Bébé drinkt spoedig aan de borst.

Daarna volgen de allerslechtste orale K-druppels van de wereld, en pikkende oogdruppen voor bébé. Genoeg slechtheid om mond en ogen dicht te knijpen de eerstvolgende uren, en zo geschiedde.

En alles loopt zoals het loopt.

Ter afsluiting van deze hoogmis van bevallen,  zat de vroedvrouw nog even bij hen en sprak over de verbazingwekkende cool van Mila, toen ze al ver ontsloten binnenkwam, dat ze zo kordaat perste, dat de borstvoeding goed op gang was. Dat er zich géén postpartum trauma  voordeed … en hoe het kwam, zo jong en zo wijs?

En Mila sprak over haar moeder. Hoe die haar voorgelicht , ingelicht, uitgelegd had. Hoe haar moederke geloofde in de natuur van geboortegeving, en  gezegd had dat pijn helpt bij scheiden. Dat pijn nodig is om los te laten. Dat de pijn slechts een bijwerking is  van kinderen krijgen, en niet een hoofdzaak. Dat de baby de hoofd-rol had. En tijd, geduld en begrip van de situatie opening bieden. Dat kinderen loslaten voortdurend schrijnt en heult.

En dus had Mila dat allemaal echt zo ondervonden.

Ze was empowered gestart als mama met sterke ruggensteunen: haar partner Tuur, die ook de lessen hoorde van zijn schoonmoeder, en de oude moeder en een vroedvrouw die  met ontzag liet gebeuren wat gaande was.

Indringend, maar op de achtergrond.

Op dag drie verlieten Tuur, Mila en bébé het ziekenhuis. Bébé in een draagdoek. Slapend. Poezenogen. Lief.

Oma had thee klaar.

Neske de wijzervrouw.

 

Advertenties