Geplaatst in professioneel, Verdriet, vroedvrouw, vroedvrouwkunde

Geduld en boete

geduld en boete

Ik zou een zwart uniform willen dragen. Ik zou willen liggen gaan en wachten tot dat gapende schrijnende gevoel in mijn borstkas vermindert. Ik weet dat het zal verminderen maar ondertussen koeioneert het me de hele tijd.

Ik wou dat het nu wegging, maar het blijft bij me.

Het is zoals een kindje dat tegen je slaapt in een draagdoek. Het is er de hele tijd; je vergeet soms zelfs dat het er is, tot het begint te bewegen, te wenen, te prullen, aandacht te vragen, en door te wegen. Dan heeft het alle compassie nodig.

Ik heb compassie (nodig) en opnieuw een kompas… in dit vroedvrouwengevoel.               Ik voel me rot en alleen. Dat komt doordat ik er weinig of niet over praat.

Alleen al maar door er aan te denken krijg ik natte ogen, een dikke keel, en weet ik niet meer hoe ik moet ademen en slikken.

Ik heb een hoofd als een nat wattenstokje… Ik kan me nog slecht concentreren.

Even verklaren.

Drukke dagen op dienst, véél zieke collega’s, véél extra-shiften; er lagen ook wat rustenden op dienst.

Eén ervan was Hannah. 33 weken zwanger, placenta previa gepaard met  preterme contracties en al 2 weken rustend bij ons op dienst.  Ze heeft longrijping en Trictocale gehad, en op één of andere manier is ze addicted to tocolyse….

Iedereen is gemotiveerd om het kindje zo lang mogelijk te laten profiteren in Hannah.

Tijdens elke shift legde ik wel zeker één  keer de monitor aan.

Ook die dag, die verdomde vervloekte drukke vrijdag.

Weinig personeel, drukke kraam,  3 moeders binnen op verloskamer; 2 stoeme inducties en één spontane arbeid.

Ik ben zo druk met de kraamvrouwen en parturiënten : parameters, informeren en geruststellen, bloednamen, loodgieterij met buisjes steken en  medicijnen titreren , telefoneren, computergedoe.

Ik moest Hannah ook snel checken en monitoren.

Ik ga niet in op haar ongerust stemmeke dat zegt dat ze wat méér verlies heeft;  ik kijk gewoon over haar heuveltje  heen in haar slip welke  ze bescheiden naar voren trekt en vind dat het nog meevalt, check  snel haar bloeddruk,  duw op haar buik want weet onderhand wel hoe het kindje ligt, riem de knoppen vast en dat is het.                                Ik blijf misschien in totaal 5 minuten bij haar en ren naar de bel in het verloskwartier…

Na 20 minuten heb ik de monitor nodig bij de stoeme inducties ; bij Hannah scheur ik de strip weg, stel vast dat de variabiliteit vervlakt is, dat de baarmoeder wat onrustig is en in mijn haast drop ik de strip zonder veel poeha op de desk van de hoofdvroedvrouw (normaal toch nog nazicht door de arts en dan klasseren na de verzorging) .

Ik cross met de monitor het verloskwartier in en vergeet Hannah.

Je voelt de plot van dit verhaal komen natuurlijk.

Een paar uren later krijgt Hannah een partiële loslating en wordt het een spoedsectio zowaar zo erg als in een rode “E.R. film”. Een groot  bloedbad…. Hannah stolde nauwelijks.  Er  wordt met zoveel volume getransfundeerd dat ze postpartum naar de intensieve moet.                                                                                                                          Kleine Knarf is nog slechter. 33 weken- asfyxie.  Geïntubeerd, hoge percentages zuurstof, alles slecht maar stabiel zoals dat noemt, en vervolgens : transport naar NIC.

De eerst stoeme inductie bevalt in de vooravond, na epidurale, blaassondages, episio, zuignap.  De tweede is een secundaire sectio geworden vlak daarna, omwille van niet vorderende ontsluiting (nooit in fulminente arbeid geweest zijnde)  op 39weken 3/7; immers gestart deze morgen met géén centgrote ontsluiting, stramme cervix en gestrand op 3 cm met al uren gebroken vliezen. De dokter was ook moe van al die pathologie die dag en wou erger voorkomen …

Die vrouw met spontane arbeid  is tussendoor bevallen in bed, bijna op haar alleentje, samen met Veroniekste, de derdejaars die ons zo geweldig helpt.

Door al dat verloskundig gerommel met te weinig volk, te veel ‘high care’ – toestanden bij verkeerde patiënten, te veel stress omwille van opdringerige telefoons, onverwachte instructies en interventies van artsen, ongeduldige toekomstig ouders, heb ik Hannah verwaarloosd. (Voel je mijn defensie? Prioriteiten leren stellen hoor ik jullie allemaal roepen!)

Ik heb géén aandacht gegeven aan haar fysiek, niet aan haar verhaal, niet aan haar onderbroek, niet aan de tijdsduur van de monitor, niet aan haar kindje, niet aan haar beleving.

Komt dit omdat ik haar ‘gewoon’ was ?

Ik heb niet goed gedaan, niet goed gedacht- niet geobserveerd- niet één seconde blijven stilstaan.

Het zal wel goed komen met Hannah- maar kleine Knarf kwam niet meer oké. Knarfje werd 3 dagen na zijn geboorte losgekoppeld van de beademing o.w.v. uitgebreide hersenbloedingen, en stierf in de armen van zijn bleke papie.

Mijn hart brak.

Een hart heeft een soort van intelligentie en het mijne huilt sindsdien vanbinnen. Ik kan met niemand praten over mijn gevoelens. Ik heb géén schuld aan de bloeding; ik heb die bloeding niet veroorzaakt, ik kon het niet voorkomen (is dat zo?)…maar binnen in mij huilt het.  Ik heb géén woorden voor wat ik voel. Ik denk en denk over alle mogelijke ‘als…dan… opties’ en ik was er bij.

Er wordt géén claim ingediend, er is géén verwijt, er is géén nabespreking.

Het is iets wat gebeurd is; un fait divers dans ma carrière, point.

Ik blijf er op aanhikken. Ik ga elke verdere dag op automatische piloot. Als ik thuiskom lig ik lam op de zetel ; ik slaap slecht en heb altijd tranenkeelpijn. Ik zou willen shoppen maar ben te moe, ik zou willen papier hangen maar kom er niet toe…

Ik heb het tegengestelde gevoel van enthousiasme. Mijn vroedvrouwendagen hebben een rouwrandje.

Als ik maar…. dan….

Ik word zot. Stoeme inducties. Stomme zieken. Stomme Knarf : “wat kwam je hier doen in het leven van Hannah en mij, om dan dood te gaan?”

Als ik het probeer te vertellen tegen mijn zus, dan vind ik niet de woorden; mijn tanden klemmen, mijn ogen rimpelen, mijn mond is dan zo’n afschuwelijke scheur, mijn stem nijpt  en mijn hart huilt.

Schuld en boete?

Gevuld en vol van ledigheid…

Geduld en wachten tot het overgaat…

Ik hoor mezelf dingen zeggen die uitleg willen geven aan mijn gemoed, maar het is zoals een foto doorgeven van een gans complexe situatie.

Als ik er over praat haat ik mezelf; dan is het precies alsof ik voortdurend in defensie ga en dat wil ik niet.                                                                                                                        Gevoelens verklaren in woorden is niet hetzelfde als gevoelens voelen.

Het is allemaal zinloos.

Niemand kan in mij komen zien hoe kapot ik zit.

Ik was niet alleen om zoveel ballen in de lucht te houden, …maar als…dan…

mits  en  … indien  ….

Een mix van emoties, een julienne van lange smalle gedachten…cirkels en kringen van altijd maar dezelfde denkpistes.

Ik voel zo’n groot gat in mij, zo’n  holle fysiek werkelijke diepe pijn.

Ik heb al ooit eerder gelijkaardig lijden gevoeld  bij groot verdriet en rouw en beklijvende bevallingen. En nu weer.

Dit is professionele benauwende diepe traag helende miserie.

Ik voel me goed waardeloos.

Dit ben  ik niet;  dit heb ik meegemaakt en het heeft me in deze stemming gebracht. Het voelt als een vieze, akelige krab aan mijn hart en spirit.

Hoe kon ik dit vergelijken met een warm kindje in een sling???

Neske de Wijzervrouw

Advertenties
Geplaatst in Gezondheidspromotie, vroedvrouw, vroedvrouwkunde

Een sperma-staal bezoedeld met alcohol

spermie

Eline is 28 jaar. Kantoorjob. In relatie met Karel. Vrij eenvoudig leven van werken, fitnessen, facebook,  uit eten en filmpje in het weekend .

Ze drinkt graag. Ze drinkt zeker 1.5 liter water per dag; en ’s avonds achter haar computer drinkt ze een glas wijn, meestal twee. Elke avond. Witte. In het weekend ietsje meer.

Na jarenlange relatie met Karel is het uit. Zomaar out of de blue. Niets zien aankomen. Triestig. Eenzaam.                                                                                                                                 Ze drinkt elke dag 1.5 liter water op kantoor en als ze ’s avonds thuis komt van haar baantje, drinkt ze een aperitiefje of twee, en om 20 u, na ‘soap Thuis’ een kleine whisky, en net voor het naar bed gaan nog een whisky. En dan kan ze  goed slapen, verdoofd.

Na een hele lange tijd,  gaat ze uit met kennissen van het bedrijf. Ze zit op Tinder en wordt op die wijze opgespoord door Kevin. Kevin ziet er ruig uit, een stoere imposante verschijning met tatoeages op zijn armen, vikingbaard en omhoog gekrulde rosse snor. Viking Kevin drinkt graag een Leffe. Of twee. Of drie. Per dag.

Eline en Kevin, dat is een match van vonken en vuur na een paar ontmoetingen. Na 6 weken gaan ze samenwonen. Kevin vindt het oké dat Eline ’s avonds zo’n kleine shots drinkt. Als ze maar niet weent achter haar facebook terwijl ze toch nog altijd speurt naar nieuws van Karel.

Kevin drinkt mee met het aperitiefje, ook tijdens ‘soap Thuis’, en net voor het slapen gaan. Dan kunnen ze lekker ontspannen en vrijen fijner.

Ze krijgen van langsom meer dorst en gestadig aan wordt winkelen een blij vertoeven in de drankenhall gevolgd door  wazige avonden samen.

Eline is ondertussen 30 jaar  en Kevin komt af met  een diepgewortelde kinderwens. De pil wordt gestopt, foliumzuur opgestart.

Elke maand tranen bij de maandstonden. En een extra droevige drink uitbrengen op zoveel tegenslag. Beiden. Verdrietig.

Na 8 maanden plots geen maandstonden. Toch zwanger?

De test bevestigt.

Gynaecoloog bevestigt : 6 weken zwanger.

Laat ons toasten!

Kevin maant Eline aan om nu te stoppen met drinken, en hij belooft ook om te minderen.  Eline vindt dit een moeilijke. Als in de loop van  de dag de misselijkheid verdwijnt, verlangt ze toch heimelijk naar een wijntje bij de afwas ’s avonds, als Kevin in de zetel ligt. Die is dan niet meer zo alert.

Kevin volgt avondlessen  schilderen, en die avonden kan Eline fijn relaxen met een whisky en een flair.                                                                                                                     Kevin kan lekker ontspannen en schilderijen creëren bij een Leffe, en Eline heeft er dan ook niets mee te maken.

Als we even inzoomen op dit verhaal zien we een spermastaal bezoedeld met alcohol. We zien een doorweekte eierstok, en een ei bevloeid met alcoholisch bloed. We zien een baarmoeder doordrenkt tot in alle vezels.

Zoom in : de lever van Eline weegt 1.3 kg.

Zoom in : foetusje op 12 weken, met een kleine lever. Visualiseer je deze lever zo groot als het topje van je pink.

Op 12 weken is foetusje een ‘jumper’. Hij kan springen zoals kinderen op een trampoline met gestrekte armen en benen. Hij kan op en af bouncen, rollen en zijn mondje openen. Hij kan van het vruchtwater drinken.

Zoom weer uit.

Als Eline een glas wijn drinkt, dan kloekert de wijn haar maag in. Alcohol wordt al opgenomen vanuit het gehemelte, vervolgens in de slokdarm, zeker in de maag en in de daarna volgende 10 vingerige darm. Eline voelt 15 minuten na het innemen van alcohol de lichte tipsigheid  in haar hoofd en wordt snel beloond met ontspanning en een lammig gevoel in benen en armen. Als Eline op dit moment niet meer verder alcohol zou innemen en bijvoorbeeld zou gaan slapen, dan kan de lever tijdens de nacht de alcohol afbreken, en ’s morgens kan ze gewoon opstaan, plassen en de alcohol is geëlimineerd. Geen te zware schade, enkel 10 000 hersencellen minder.

Nu Eline zwanger is, en een glas wijn drinkt, is ze gevoeliger voor alcohol door de hemodilutie. De wijn stroomt haar bloed in, doorkruist de hersenbarrière en doorkruist ook de ontluikende placenta zonder één enkele hindernis (geen binding met speciale eiwitten of metabolieten of andere moeilijke woorden).

En BÄM… de alcohol stroomt foetusje binnen. Het alcoholgehalte in het bloed van foetusje is gelijk aan het alcoholgehalte in het bloed van zijn maman Eline.

Als Eline zou gaan slapen na één wijntje, heeft haar lever tegen morgenochtend de dosis verwerkt. Maar foetusje : die krijgt via de navelstreng zo’n hoge moederdosis binnen, die is compleet knocked-out. Waar hij normaal plezier heeft in leuke jumpsessies, en met armen en benen zou moeten oefenen, verslappen zijn kleine spiertjes. Hij beweegt minder tot niet. Zijn levertje kan deze dosis niet zo snel verwerken, en hij plast alcohol uit. En hij drinkt van het vruchtwater, waardoor hij weer alcohol inneemt. En het doorkruist zijn nog kleine hersenbarrière. Hij is werkelijk geïntoxiceerd.

Waar Eline na 8 uur ‘nuchter’ uit bed stapt na één glas, ligt foetusje tot de middag te soezen en te verwerken; en dan komt hij weer in actie, want foetusje wil groeien, bloeien, bewegen en leven.

Maar focus nu even op de dinsdagen en donderdagen (als Kevin naar de avondlessen schilderen gaat) als  Eline om 17 u een eerste aperitiefje drinkt, dan gaat foetus meteen weer onder zeil. En als ze om 20 u een eerste whisky drinkt, dan is foetusje uitgeteld en hangt ondersteboven in de baarmoeder te slikken en te zwelgen… en als om 22 u nog een laatste whisky binnenkomt, omdat Eline zo’n dorst gekregen heeft, dan staat  het levertje van foetus een maraton van uren te wachten om deze dosis te elimineren. Hij ligt uren en uren te gaspen in een bel van alcohol, en beweegt nauwelijks en zijn ‘multipliërende cellen’ worden geremd. En hij wil wel, zijn DNA jaagt hem door de fasen die een foetus moet doorlopen.

De  dagelijkse alcohol-intoxicatie van de ‘ de eenheid foetus –placenta-bel vruchtwater in baarmoeder’ zal niet zonder gevolgen blijven. De alcohol zorgt er immers voor dat de brains van foetus niet de diepe lagen en inkepingen krijgen met geweldige vertakkingen die hij in oorsprong wèl zou maken.  De alcohol van Eline zorgt er voor dat de ribbels onder zijn neusje afgeplat zijn, dat de rimpeltjes rond zijn oogjes uitgestreken vouwen zijn, en zelfs zijn neus die in aanleg een soort van paddestoel zou worden leidt tot niet meer dan een stekkersdoos.

Foetus is beschadigd. Foetus, geboren als Alexander, zal niet het slimste kindje van de klas worden. Alexander zal gedragsproblemen hebben, niet goed kunnen concentreren, niet goed kunnen klimmen en slimme dingen doen. Kleine Alexander zal zijn mama frequent zien in een wazige roes, niet te sterk aanwezig. Papa Kevin zal  vaker aan de fles langs de schilderdoek zitten, dan dragend en wiegend met Alexander.

Alexander zal in zijn gezin niet zo snel gestimuleerd worden tot spelen met mama, knuffelen en gek doen, knutselen  of bouwen.

Eline zal, omdat ze vaak zo wazig is, snel weer zwanger zijn want ze vergeet te veel en te vaak de pil.  En op haar werk maakt ze te veel fouten, waardoor ze zal ontslagen worden.

En zo banjert een gezin naar een complex drama van tegenslagen.

Deze casus is een uitgeschreven les voor vroedvrouwen, om op een indringende manier te vertellen in de tienerklassen en bij  aankomende jonge mensen.

De vroedvrouw kan dit verhaal van foetus vertellen met de volgende dingen op tafel : een fles met een hip drankje – een glas – een popje tussen 5-10 cm.

De vroedvrouw kan beeldig vertellen. Ze moet drinken van de shot, en de weg van de alcohol uitleggen.  Wat voel je als je gedronken hebt?

En ze kan beeldig spreken over de grote lever van de mama en de kleine lever van de foetus. En ze kan voor de klas laten zien hoe foetus kan jumpen, en rollebollen en drinken van het vruchtwater. Zelfs met echografie ‘in reality’.

En dan kan ze het werkelijke drama opvoeren: hoe de alcohol BEM-BEM  de foetus bereikt. En hoe hij knocked out geraakt, en in zijn bel alcohol blijft suffen, en na een hele lange poos pas weer rechtkrabbelt en wil springen, en weer knocked out geslagen wordt door de volgende set van alcohol, en zelfs na een tweede glas (of derde) ondersteboven ligt te hikken.

En met gepaste professionaliteit kan de vroedvrouw foto’s laten zien van FAS kindertjes.

En ze moet waarschuwen : één glas alcohol heeft gevolgen voor de foetus.

En dit grijpt in, zo’n les van de vroedvrouw.

En ge moet dat op tijd zeggen; niet tijdens de zwangerschap, maar jaren er voor.

Neske, de Wijzervrouw

VBOV, publicatie in het Tijdschrift voor vroedvrouwen, augustus 2017.