Afkicken van drugs, in de couveuse. Hell it is…

drugsbabyBaby Aad gilt en krijst  in de incubator. Aad Mannequin is de naam. Hij schreit moederziel alleen. Hij schreit schril en geagiteerd, zijn armen en benen schudden wild, en hij trekt zijn kleine hoofdje stijf achterover.

De moederkoek heeft maandenlang weinig gezonds doorgegeven. Aad is klein en fijn. Te klein. Niet alle cellen zijn tot ontwikkeling gekomen.

Intra uterien blootgesteld aan drugs. Dat was lekker en high, maar nu, in de cold turkey-fase doet het ontwennen pijn. Pijn van krampen en jeuk, en verlangen naar ‘gedrogeerd’ geraken.

Aad trilt en is extreem gespannen. Hij is ziek. Hij heeft stress; af en toe trekt hij schokkerig zijn kleine armpjes in zelfomarming naar zich toe. Bébé Aad is erg geïrriteerd. Hij heeft drugs nodig om comfortabel te zijn.

Door zijn moeder. Door zijn moeder. Door zijn grote moederaddictie.

Aadje ligt op dag 3 te zweten. Mama Chelly komt na haar sigaretje nog even piepen. Ze gaat vanavond weer naar huis. Alleen. Dus zonder hem. De broertjes van Aad zijn er niet. Chelly gaat morgen alvast  naar de hoek. De hanghoek van de cité.  Daar vindt ze zeker rookgezelschap van vrienden die haar eenzaamheid, hoofdpijn en verdriet begrijpen.

Zelfs tijdens de arbeid ging Chelly sigaretten roken buiten , in het ‘dampkot’ aan de kliniek, terwijl de vroedvrouw heimelijk de zuurstof open draaide in de arbeidskamer, zowaar om de CO2  te verdunnen (niet waar – klinkt wel slim).

Net zoals andere baby’s heeft Aad behoefte om bij zijn moeke te liggen, al ruikt ze naar sigarettenrook. En ook al is Chelly geen voorbeeldmama en zijn haar  kindjes in pleeggezinnen geplaatst, toch verlangt ze naar Aad en hoopt dat hij rap gezond wordt. Dus huilen ze beiden. Er is verdriet en onmacht in hun verlangen naar elkaar. Er is evenwel géén onbaatzuchtigheid, noch roze wolk. Geen ‘voor jou ga ik door het vuur’-gevoel voor Aadje, niet voor hem,…

Aad Mannequin is slechts 3 dagen oud en heeft al wat meegemaakt na 8 duffe maanden binnenkant. Daar, in de slechte baarmoeder  had hij honger en lag droopy te suffen, verbonden met een dun strengske navelstreng  naar een flauwe platte moederkoek. Hij had honger in groei. Honger in gewone zuurstoftoevoer en volledige aandacht.

Aad ligt voortdurend te geeuwen en versneld te ademen met al zijn spieren in zijn bleek en gespannen oud-mennekes gezicht. Zijn neusvleugels vleugelen mee, want zijn neus is verstopt. Hij moet zo snel ademen want zijn systeem is voortdurend opgejaagd, en dit constant niezen put hem volledig uit. Dan knijpt hij zijn 2 oogjes tegelijkertijd dicht, zodat zijn wimpertjes naar binnen klappen. Hij is afgemat. Zijn ribben trekken tegen zijn ruggenwervels.

Oh my God, wat is leven in de buitenlucht een miserie na een gedrogeerd bubble-leven. Pijn en stress. Schreien en miserabel zijn. Mama die sporadisch binnengeschoten komt en met schuldgevoelens en ongeduld géén troost brengt…

Aad Mannequin is 3 dagen oud. Oud. Hij is een oud mannetje zonder tanden. Hij zuigt als gek op fopspenen – en na het tutteren ligt hij te breaken en te braken.

Oh shit… that’s no shit. Hij kermt groene pollock-spetters in zijn minipampertje.

Hij voelt zich niet lekker en wij weten dat deze periode van ‘afkicken’ en faciliteren, misschien wel 30 dagen duurt voor Aadje oké zal zijn. Oké is aanvaardbaar. Oké is nog niet goed, en betekent dat hij als baby minder ‘ik ga flauwvallen-gevoelens’ zal hebben en beter zal kunnen slapen.

In zijn wiegje achteraf ligt wiegendood te wachten. Zijn ademhalingen – het onregelmatig schokkend inzuigen van lucht – zijn at risk. En daarom : aangepaste medicatie geeft rust voor Aad. En ook tijd.

Hij krijgt poedermelk, want mammie is besmet met drugs en dus, ook geen  romige borstmelk voor Aad Mannequin.

En zoals bekend zal Aad als opgroeiend ventje zich niet zo goed kunnen concentreren, té grote bewegingsdrang hebben in de klas of instelling, en impulsief en onaangepast reageren op nieuwe situaties. Misschien zal hij wel kanker krijgen ten gevolge van  de blootstelling aan ongespecificeerde chemicaliën tijdens het uitplooien van zijn embryonale knoppen.

Arme Aad. Arme Aad. Geen geluk voor jou, arme Aad.

Waarschijnlijk wordt Aad niet zo slim als zijn DNA hem beloofde. Waarschijnlijk is zijn slechte moederschoot bepalend voor de rest van zijn leven.

En serieus : de kans is groot dat arme Aad in een sociaal achtergestelde gezin terecht komt in een harde omgeving waar hij,  als mens al gelabeld en getekend door zijn ‘chemische– capsule’ tijdens de zwangerschap, al bijna veroordeeld is tot beperkingen.

Thuis is géén input van interessante speeltjes noch gevarieerde voeding, geen intellectuele uitdaging of prikkeling en stimulatie van ‘laat me niet zoals ik ben’. Terwijl hij, net als alle baby’s,  aandacht en koestering nodig heeft. Hij zal niet veel gedragen worden en bij Aad zal veel gekeven worden en gedreigd en weinig begrip … tenzij na 3 maanden een pleeggezin een tijdje zal overnemen en  Chelly weer on the road is.

Want wie spreekt haar over contraceptie, SOA, preventieve gezondheidszorg?  En vanwaar moet geld komen voor haar drugskosten?  En waarschijnlijk, is er geen geld voor de tandarts, de huisarts en kinderdokter?

Aad is kandidaat NAS met  niet alleen psychische gevolgen maar ook fysieke risico’s , zoals infectiosa continua.

Aad Mannequin. Zo hulpeloos, zo jong en zo alleen.

Aad Mannequin, als we jou zien willen we zo graag bijsturen…

Neske de Wijzervrouw


Aad is geen alleenstaand geval. Elke dag , op elke verloskamer in België  worden kleintjes geboren uit verslaafde ouders. De kleine niezende trilbaby’s  kunnen er niets aan doen…

Guidelines adviseren om moeder en kind een tijdje in ziekenhuisopname te nemen en te houden. Maar de financiële regelgeving op dit moment voorziet enkel een snel ontslag, vooreerst van de moeder. Dus kleine Aad zal in dit geval, verhuizen van neonatologie naar pediatrie. De kosten voor deze opnames komen in de buurt van een zware verslaving.

En het einde van het probleem is nog lang niet in zicht.

Want de hechting tussen mama en kind werd ernstig verstoord, al vanaf de afnaveling of reeds daarvoor.

Aad is niet home-ready om op dag 3 om naar huis te gaan. Zijn moeder ook niet,  maar ze gaat.

Wie neemt  verantwoordelijkheid ? Wie komt aan huis? Wie geeft advies?

Wie checkt later of Aad Mannequin genoeg eet, genoeg gestimuleerd wordt en of zijn mama het allemaal aan kan? En waar is daddy? Who cares?

Thuiszorg heeft veel ballen in de lucht. Het komt er op aan om afspraken te maken en om samen de taken te verdelen. Géén 5 organisaties sturen naar probleemgezinnen, maar één family-centered benadering van elk gezin waarin een vroedvrouw het vangnet uitplooit gedurende de eerste weken na de geboorte en zij als een buddy  de processen die zich voordoen, kan aansturen. En dingen bespreekt en oplossingen voorstelt zoals contraceptie…

En …heeft minister Beke deze bekende problematiek in onze gezondheidszorg in Vlaanderen al eens bekeken? Mijn vrees bestaat dat de politiek zich vooral bezig houdt met belangrijker dingen zoals coalities, ontslagvergoedingen en begrotingstekorten.