Controle alt delete…

Wanneer je wil ‘stoppen’ en terug naar de basis gaan….

Een casus :

Tita  voelt zich niet uppie toppie tijdens de laatste maanden van de zwangerschap. De verantwoordelijkheid voor petoeterke zwerft als een krijsende kraai door haar gedachten en maakt haar nostalgisch met een gevoel van ‘kon ik maar terug’.

Maar : er is no way back. Only forward.

Ze kan het kind niet loslaten en geraakt over-tijd.

Overtijd is niet over-rijp.

Vrienden en familie bellen: ‘en zijt ge nog altijd zó… ?’.

De dokter  zegt  : ‘amaai, dat wordt een dikke baby’ en ‘spijtig maar ik ga skiën volgende week’.

En zoek zelf maar het verband.

Vroedvrouwen zeggen niets.  Ze houden zich in, zoals je lang een ingehouden wind kunt inhouden, maar eens bevrijd véél noise kan geven en reacties…Vroedvrouwen weten dat baby’s altijd komen. Niet georkestreerd. Niet ‘getimed’.

Niet in kantooruren, maar in alle uren voor- , tijdens en nadien.

TITA bezwijkt aan de opdringerigheid van familie die een fotoshoot planden op 2 weken na à terme.

Ze bezwijkt aan de bezorgde alertheid van de arts.

Ze volgt volgzaam de voorgestelde inductie op donderdagavond. Dan is ze er van af.

Dan is dockie niet meer ongerust, en heeft die ook eens een onbezorgd weekend voor de shortski met haar kindertjes, en haar  eigenste familie weet ook waaraan en waaraf.

En dus geschiedde het volgende:

Opname om 21 u met alle opname-onderzoeken als gepland. Ze mag gaan slapen in een koud bed, met haar lief geeuwend en oncomfortabel in de relax.                                        ‘Zelfs slapen in een tentje op een festival is leuker dan dit’ mompelt hij binnensmonds. De matras kraakt, het kussen ruikt naar vergaan zweet, de lakens zijn ijskoud en ongemakkelijk als papier.

TITA slaapt zo slecht als je kan slapen in een nieuw logement, zoals tijdens de eerste nacht met airco en rennend personeel op de gang.

Om 3 uur trippelt de vroedvrouw binnen met een pil in aanslag. Of ze wil plassen. Of ze wil openliggen. Of ze de monitor efkes wil voor 30 minuten.

Ze wil rusten. Ze wil niet met open ogen, fel licht, wakker zijn voor de lawine van weeën zal starten.

Ze wilt naar huis naar haar zachte bed, lekker als een warme garnaal in schootje liggen, baby trappelend als weleer.

Maar nu even niet. Nu koud, pillen, pijn, eenzaamheid in het krampende lijf.

Na nog een pil zijn de samentrekkingen nòg niet ‘stevig’ genoeg wordt gezegd. De membranen rond het kind worden verbroken en warm vruchtwater loopt uit.

De weeën deinzen even terug in de oevers van onwetendheid  en bevreesdheid en klampen na 20 minuten aan als een drenkeling aan een sloep die dreigt te zinken. De pijn is onwezenlijk. Abnormaal op 4 cm ontsluiting.

De vrouw verzinkt in een poel van vermoeidheid en lijden en vraagt vergiffenis voor haar gedrag en haar vraag voor pijnstilling. En de vroedvrouw hoort haar zuchten en klagen en regelt verdoving en comfort. En de vrouw is dankbaar voor zoveel hulp en begrip en krult op elkaar als een zeepaardje in zoet water.

En de samentrekkingen verminderen. En de baarmoeder slabakt. En de vrouw wordt moe. En de partner wordt het beu en mekkert : ‘Beh’

En de magische oxytocine uit de frigo wordt geïnjecteerd in de vrouw, en ook  in haar bloedvaten, tot in haar brains, in de receptoren van  haar babyhouse, tot in  haar moederkoekje, en bij haar baby…

En niets is nog normaal achteraf.

Niet de pijn (uiteraard), niet de bevalling want het ging niet soepel, omdat dat weeën haperden en de dokter gelukkig een kiwi kon aanleggen. De IV-oxytocine was per protocol aangewend om een postpartum-hemorraghie  te voorkomen.

De  borstvoeding was een tranendal van frustratie, maar gelukkig was er een tepelhoedje,  en niemand verifiërend of er nu toch een normale moeder-kindbinding ontloken was.

Niet. Dus.

Niets was zoals iets had  moeten zijn na de geboorte.

Er was de  verwarring na de geboorte.

Verwarring betekent : ingewikkeld. Ingewikkeld betekent: uit wikkels doen. Ontwikkelen. En het was zo. Uitwikkelen wat oorspronkelijk als cadeautje gegeven was.

Alles werd ingewikkeld, zeker  nadat de hersenen oxytocine hadden moeten afscheiden in regelmatige pulsen, en dezelfde hersenen bij TITA een tijd buiten spel werden gezet door Syntocinon uit de frigo.

Hersenen, gevoelens en gedrag waren in de war gebracht. Niet expres of zo, maar het was gebeurd.

De spontane  geschiedenis van hechting   is daar ten gevolge van, niet meer betrouwbaar. De sensitiviteit en validiteit van moedergedrag werden ernstig gepollueerd door hormonen uit een flesje.

Daarom : ‘zijt niet boos of vol onbegrip voor moeders die moeten afkicken van kunsthormoon, om vol zelfvertrouwen te kunnen zeilen op zelfvertrouwen en zorg voor hun baby!’

Jij of je collega hebben  een ‘brain modulerend’ hormoon toegediend tijdens levensingrijpende processen. Per protocol.

Of dat helemaal oké is, dat zien we wel op de leeftijd van 14-18. Hechting, of onthechting, conflict, agressie, addictie of diepe tragische eenzaamheid en suïcide.

Remember me: doe in de verloskunde niets per protocol maar per wijsheid (en mogelijks effect op pietoeterke).

Kus,

Neske de Wijzervrouw