Twee vaders tijdens de arbeid, in face en in profiel…

Lucas is er en hij wil er graag bij zijn. Hij ziet zijn vrouw graag. Hij wilde een kindje. Emma ook. Hij onderzoekt de monitor, de televisie, de kasten, het verloskundig materiaal. Hij geeft haar drinken, streelt haar rug.  Soms moet hij even afstand nemen omdat emoties hem helemaal overweldigen. Tranen maken zijn zicht dubbel. De confrontatie met de pijn van zijn liefste is soms onhoudbaar. Hij voelt zich zo hulpeloos, zo betrokken en toch buitenstaander; hij voelt zich zelfs eenzaam. Alle aandacht gaat naar haar, de arbeid, de bevalling, het kindje.

Zij ziet zijn onmacht en zegt dat het er allemaal erger uitziet dan het is, dat hij geweldig is, dat hij haar goed helpt. Zij probeert hem in de picture te zetten.

Hij zwiert zijn Emma op het  verlosbed, steekt kussens onder haar hoofd, laat haar zuigen op een fris washandje.  Hij steunt haar, zegt dat ze het geweldig doet, dat ze goed perst, dat hij het kind ziet komen. En als het kind er is, wordt hij sprakeloos van emotie en trots, en golven van warme genegenheid maken hem week en beschermend voor het klein pielewieke dat hij mag vasthouden.

 

Geoffry is niet graag in de arbeidskamer. Hij moet er zijn maar verlangt naar zijn maten. Het kind gaat komen, net deze avond als het zijn fijne voetbalmatch is. Verdorie.            Hij had liever gehad dat Femke niet zo dik geworden was, en haat het nu zij zo onhebbelijk doet. Het gekreun jaagt  hem weg. Hij wil liever lekker smssen met zijn maten. 0 -1 verdomme.

Hij snapt niks van al het  gedoe en haat het als ze zitten te neuzen in haar spleetje. De vagina moet sneller open volgens hem.

Zij moeten haar helpen.

Hij gaat vaak weg uit de arbeidskamer : iets eten, iets roken, ietsje pauze…

Femke is veel alleen…
Hij staat niet open voor suggesties tot ondersteuning, en dat brengt hem niet dichter.    Bij de geboorte is hij ongerust over de knip. Hij kijkt door de venster, en  zijn gsm snort stil in zijn broekzak.  Hij kijkt snel op het schermpje. Hij zucht alsof hij vloekt.    Daddy, daddy cool.

Als het kind geboren wordt is hij even van zijn melk door het bloed. Hij inspecteert het kind, kust zijn vrouw obligaat en zegt tegen de dokter om ‘goed en neig te naaien’- liever dat het spant dan dat het lebbert…

De vadercarrière start best al met liefdevolle aanwezigheid tijdens de zwangerschap, arbeid, bevalling en daarna.

Vroedvrouwen zouden vader-gevoelens kunnen versterken  door mannelijk/harig  skin-to-skincontact als normale procedure na elk geboorte te lanceren.

Routine-matig blote mannentorso’s met weke pasgeborenen in de armen zou een goed evenwicht voor vroedvrouwen kunnen betekenen 😉 .

Neske, de Wijzervrouw