Geplaatst in Geen categorie

vaginisme

Vaginisme

MarieJo is bijna 30, bijzonder mooi, groot, elegant, heeft krullend donker haar, strakke stevige sportbuik met passagier baby 1.

Maurice, partner,  is 30 jaar ouder, diepe groeven in het gezicht langs de grote neus met brilletje, priemende oogjes, lang grijs nekhaar, hoge rug, magere billen – type geslaagde zakenman zonder veel chichi.

Weeën, pijn. Zeer gespannen, maar moedig. Zweet bovenlip. Beheerst actief. Attentvol voor eigen beleving en gedrag.

Zij houdt zich sterk.Hij houdt haar recht.

De vroedvrouw  voelt het hoofdje ingedaald, rug rechts, beentjes links. Harttonen goed.

Het is al uren bezig voor ze zijn binnenkomen.

Ze is tense bij aanraking.

Ze stelt haar baby gerust.

Ze stelt Maurice gerust.

De vroedvrouw leest het dossier na.

Opmerkelijk: géén enkel vaginaal onderzoek tijdens de ganse zwangerschap. Vaginisme staat in kleine letters bij de zwangerschapscontrole op 11 weken.

De vroedvrouw wil haar onderzoeken en de dokter bellen dat MarieJo er is.

Zij wil niet onderzocht.

De vroedvrouw legt uit : ontsluiting, verstrijking en indaling.

MarieJo voelt dat het niet nodig is en ze heeft gelijk.

De vroedvrouw voelt het ook. Een vaginaal onderzoek is niet nodig, alles zit goed en mikt.

Er zijn nog andere parameters te volgen : vaginaal verlies, winderigheid, rillen, gezwollen, al dan niet persgevoel, paars lijntje,  en in dit geval  is alles rustwekkend.

Ze is in balans.

MarieJo wil in bad. Maurice sproeit haar buikje.

Ze is in arbeid en gedraagt zich stil. Ze heeft pijn maar gaat er niet aan ten onder. Maurice troost haar en is haar rustige rots in de branding. Ze zakt weg in zo’n ritme van slaperigheid, pijn, wegzakken, pijn.

De arbeid gaat vooruit of niet?

Het weeënpatroon wordt soms incoherent. Soms lijkt de baarmoeder stil te vallen, soms komt de ene contractie na de andere… twee contracties vlak achter elkaar, met dan een pauze doen ons altijd waakzaam zijn op achterste plaatsing.

Op een bepaald ogenblik komt het me voor dat de vroedvrouw gewoon wil weten hoe ver de arbeid opgeschoten is, hoe de baby zich presenteert en of de geboorte  vaginaal zal gaan.

We zijn verdorie toch , een soort van controle – techno – vroedvrouwen. …

De vroedvrouw belt de dokter om een kort overleg. Hij meldt dat ze jaren kindermisbruik heeft doorgemaakt, met medeweten van haar ouders gebaseerd op een misverstand, en dat ze later,  een diep verlangen kreeg naar een kind, maar een afkeer van seksuele betrekkingen.

Maurice heeft haar op een charmante en geduldige manier stilaan leren ontspannen bij  seksualiteit. Ze heeft er nooit van genoten, maar het verlangen naar een kind was groter dan de afkeer.

Een vaginaal onderzoek dringt zich op : enerzijds om MarieJo voor te bereiden op vaginale transitie, anderzijds om de toestand goed te beoordelen en ten derde om iets te proberen.

De vroedvrouw legt haar alles uit en vraagt haar concentratie en medewerking.  Het is stil in het verloskwartier. Ze vraagt of MarieJo wil gaan plassen en daarna haar bodem wil  insmeren met veel gel  en in bed wil komen liggen, met haar vulva dicht tegen de vroedvrouwenvingers.

Dit lukt, met schrikachtige bewegingen en verkramptheid, maar ook met een zekere vastberadenheid. Gedetermineerd zoals dat heet.

De contracties verbreken soms de concentratie.

De vroedvrouw nodigt haar uit om met haar vagina over de onderzoekende vingers te schuiven. Dit  lukt niet. De vagina  is dicht. Geduldig en overtuigd dat er een grote stap te gebeuren staat,  vraagt de vroedvrouw haar over één vinger te schuiven. Dat lukt.

Moeizaam. Maar als ze voelt dat de vroedvrouw stil als een libel blijf wachten kan ze het aan. MarieJo bepaalt het ritme, de diepte, het tempo.

Zachtjes voelt de vroedvrouw de spieren rond de onderzoekende vinger ontspannen , zakken de toegeknepen billen en plooien de benen open.

De vroedvrouw praat zachtjes tegen Maurice en legt hem uit wat haar vinger ziet.

Ze spreekt over  ‘in – zicht’ in een ruime bassin, in een puilende  vochtblaas die gespannen staat, daar rond een strakke baarmoederhals met méér als 6 cm. Met één vinger is het moeilijk te meten. Het hoofd zit ingedaald, dikke sterke schedel.  Er komt weer een contractie en natuurlijk breken net de vliezen.

MarieJo schrikt zo erg van de gush water dat ze afglijdt.

Het is oké. Alles is oké. Goed gewerkt, veel overwonnen.

Zoals gebruikelijk na het scheuren van de vochtblaas trekken de weeën zich twintig minuten terug in de baarmoeder om dan op te bouwen tot een weeënstorm en de arbeid buldert vervolgens  in één uur door met de meest erge contracties. De vroedvrouw luistert naar de harttonen en observeert hun  lichaamstaal. Er wordt weinig gesproken; enkel wat geknikt, gemasseerd en gezucht. Maurice en de vroedvrouw blijven onafgebroken bij MarieJo. Oude Maurice is geweldig en de vroedvrouw zegt het hem.

Vaginisme of niet, deze baby baant zich een weg door het weke baringskanaal. De ontsluiting knalt door, het hoofdje komt snel op bekkenbodem met onvermijdelijke persweeën.  MarieJo perst zoals iemand moet niezen. Onstuimig en heftig.  De bevalling is sport, zoiets als hoogspringen : ademen, schokkerige aanloop, benen dichtgeklemd, vloeiende sprong met benen open gespreid.

Er is geen persvrijheid, enkel reflexen.

MarieJo scheurt een beetje in,  en angst is meester van haar ogen.

Haar kindje, haar schatje, haar peutje, haar aapje, haar petit copain, haar haantje op haar mesthoop, hij is er plots . Ze troost hem zachtjes.

Maurice veegt zijn brilletje schoon en zegent zijn kind, een vriendje voor zijn kleinkind van 3 jaar.

MarieJo bedankt de vroedvrouw achteraf voor het geduld en het vaginaal onderzoek. Het heeft haar wat inzicht gebracht in haar anatomie en reacties.

Ze had werkelijk veel schrik voor de bevalling, voor de knip of het opnieuw inscheuren  van haar integriteit…

De vroedvrouw  is content, maar ook droevig : hoeveel kinderleed weegt door in het latere leven en hoe vaak heeft de vroedvrouw er mee te maken.

Met vroedvrouwvriendelijke groeten, Neske

  • Heeft niet elke vroedvrouw al een aantal keren vrouwen gevolgd die een zware geschiedenis van misbruik achter de rug hebben? Hebben we die vrouwen – die met afschuw of  in de onmogelijkheid om zich vaginaal te laten onderzoeken -geobserveerd en hen zo veel mogelijk gerespecteerd?
  • Of zijn er ook vroedvrouwen  al getuige geweest   van brutale vaginale onderzoeken, louter om ontsluiting of verstrijking vast te stellen? Gewelddadig i.p.v. zacht en therapeutisch. Zo’n bevallingen vol violence  en onderdrukking om de ‘benen open te houden’. 
Advertenties