Geplaatst in Geen categorie

Psychose in het Moederhuis

tres-bailarinas

Julie komt binnen. Ze is echt in arbeid met 3 cm en verstreken cervix. Ze is bezig. Ze is druk. Ze is druk bezig, opgefokt onrustig ook.

Ze begroet  IEDEREEN uitbundig gespannen (ook andere parturiënten en de poetsvrouwen), stelt zich voor en verkondigt dat de ‘nieuwe prins van Vlaanderen’ vandaag zal geboren worden.

Ze hinnikt van de pijn bij elke contractie en kijkt dan met grote uitpuilende ogen naar boven voor verlossing. Ze knikt af en toe naar het plafond alsof iemand ‘hogerhand’ haar bevestigend toespreekt.

Ze is niet te remmen, niet te bedaren, niet te kalmeren. Ze is psychotisch (neemt al maanden haar medicatie niet secuur).

Ze plugt zich al gauw in op Facebook via haar tablet. Zo maakt ze haar ziekenhuisopname bekend, en geniet stralend van de snelle reacties van haar ‘vrienden’ na elke sterke contractie die ze wereldkundig maakt. Ze staart onophoudelijk naar het tablet, spiegelt er zich in, troffelt snel vele berichten. Ze maakt foto’s van zichzelf, zoomt in op haar vulva en schrijft er psychedelische teksten bij zoals: “val uit deze neergang, jij beminde koning-slang in mij…”.

Het is onmogelijk om haar in de realiteit te krijgen. Ze is afgejaagd en prikkelbaar. Ze is van god los. Haar echtgenoot staat bedremmeld, en even inefficiënt als wij, de gebeurtenissen gade te slaan.

Het lijkt alsof we meedoen in een ‘comedia dell’arte’ met Julie in de hoofdrol. Ze praat, ze danst, ze raast van de arbeidskamer naar  het bad, gaat vervolgens nat in bed liggen tokkelen, wil zichzelf vaginaal onderzoeken in ‘grand ecart’ ; Ze is lief en zelfs beleefd, maar totaal ontremd.                                                                                                                                  We halen er de gynaecoloog bij die zeer kort van stof wordt bij deze taferelen. Hij wil assistentie van de psychiater. De psychiater komt observeren . Zij wil eerst de geboorte afwachten en dan ingrijpen.

Collega-vroedvrouw Lisbet heeft ooit in de psychiatrie gewerkt en wil deze arbeid overnemen.    Met graagte.

Ze doet het vol respect en gaat mee in de gedachtegang van Julie. Ze is standing still bij de ‘hallucinaties’, vraagt door en bevestigt Julie. Lisbet heeft zo’n truc om in de wazige waarnemingen van Julie te komen en kan die denkbeelden  ombuigen naar ‘een aanvaardbaar geboorteverhaal’. Als Julie rondlamenteert en krijst, aanroept Lisbet de hogere machten, na afchecken bij Julie, en spreekt de  gewenste ‘expressies’ uit. Julie wordt op deze manier gevalideerd lijkt ons.  Lisbet beweegt mee met Julie, en probeert op geen enkel ogenblik om haar in de realiteit te brengen . ‘Tijdverlies’ zegt ze later. Snel en goed bevallen is haar enige focus.

Alsof er plots een explosie van gevoelens en gewaarwordingen passeert,  ervaart Julie ineens in het tablet ‘het boze oog’, een camera, en wordt ze zo angstig van dit tablet dat ze in bad wil onderduiken. Lisbet verwijdert zonder veel omhaal het tablet en zegt dat het filmen tijdelijk voorbij is.

Oef, Julie krijgt terug energie. Niet een beetje,  maar een overdosis.

Tussen de weeën, die ze soms gillend moet opvangen in hoogstand tenen, gevolgd door een pirouette na vasthouden à la barre, en eindigend en couronne, is ze accuraat en controlerend. Vragen als: “Hoe lang duurt het nog? Doet Sir Snake het goed? Komt de dokter? Is het paleis verwittigd? Is er een diner en champagne voorzien om de geboorte te vieren?”.

Door al het maneuvreren, het onophoudelijk aandrijven en razen schiet de arbeid goed op. Julie laat zich niet zo maar onderzoeken, maar enkel op audiëntie, wat Lisbet voortreffelijk plechtig doet. Lisbet licht Julie grondig in over de bevalling, het drukgevoel, wat ze moet doen en best niet meer doet, over de dokters met groene jassen… Over de ‘jambes ouvertes en dehors’ en hoe Snake er uit wil en dit zal laten voelen met kopjes geven.

Als Lisbet later  in de verloskamer ‘pers’ zegt neemt Julie blijkbaar waar: ‘persbericht’… en perst ze met omhooggestoken pinken en een prinsessenlachje op haar gezicht, en kijkt vrolijk in de facetogen van de scialitieklamp.

En wonderwel verloopt de bevalling héél gemakkelijk, heel vloeiend, heel schoon.  Als Snake op Julie’s borstkas wordt gesjoefeld bij het eerste schreien ontstaat een fenomenale angst in de verloskamer. Julie is zo geprikkeld en verschrikt dat ze ternauwernood het kindje wegwerpt. Ze ziet geen baby maar een slangenhoofd, en Snake verspreidt een rotte, adembenemende geur. Het is géén theater. Wat Julie meemaakt is onvoorstelbaar fysiek ook. Haar neus trekt op, het water van afkeer komt in haar ogen en ze krijgt braakreflexen. Haar man neemt Snake snel over en gaat in een hoekje bang zitten afwachten.

De psychiater, standby all the time, was still standing, net zoals Lisbet.  Julie krijgt in eerste instantie iets kalmerend toegediend, daarna iets anti-psychotisch, vervolgens ’s avonds slaapmedicatie. De dienst geraakt  zo 8 uur verder en dan breekt het hek helemaal van de dam: Julie voelt zich smerig en staat voortdurend te douchen; het water stroomt de kamer in en poedelnaakt zit ze een sigaret te roken in het midden van haar rood doorlopen cellusloosje in haar bed.

Ze is zo druk, ontremd, vlamt over de gang alsof er vuur is, sluipt soms ook, is gespannen, marcheert  bezwerend voor ons beeldje op de gang , herschikt haar kamer. Ze slaapt niet. Ze is continue angstig, gejaagd, geagiteerd. Het eten dat we geven is vergif, het kind dat we brengen is rot, de verzorging die we bieden weert ze beleefd agressief af. Ze is dol. Ze is over haar toeren. Ze is compleet zonder pedalen en zonder rem een hoge berg aan’t afrijden.

Ze is doodop. Ze is doodongelukkig. Ze is in doodsangst van alle gewaarwordingen. Ze is gevaarlijk voor zichzelf, voor de afdeling, voor haar kleintje en haar man.  Zelfs Lisbet kan niet meer doordringen.

Er wordt ingegrepen. Julie wordt overgebracht naar de PAAZ, in isolatie geplaatst en via medicatie en daarna gesprekken, begeleid.

Snake was natuurlijk een surrogaatnaam voor Sam: de naam van een mooi prinsje, die nooit een zusje of broertje mag krijgen. Oma’s en opa’s hebben het eerste jaar dit gezin ferm ondersteund.

Julie is nu nog niet helemaal  in orde en zingt vaak heftig  : ‘try with a little help from my friends’.

Neske van de Wijs

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s