Geplaatst in Geen categorie

Babyfluisteraar

 

Protten

Baby Inibi werd gedragen door een zenuwachtige moeder die onverwacht zwanger werd 6 maanden na de geboorte van haar eerste kind.

Inibi werd vroegtijdig op 39 weken uit de warme baarmoeder gerukt, na een hoop synthetische ocytocine en wat verdovende rommel in het moederlijk bloed.

Ze werd hardhandig bij de haren getrokken d.m.v. de zuignap, en kwam terecht op de plopperbuik van Moeder. Moeder was uitgeput en niet geïnteresseerd.

Met stijve vingers en geremde taal raakte ze de baby reflexmatig aan en wou dat ze snel weggenomen werd omdat ze zo zwaar op haar lag?!

Net zoals bij haar eerste kind wil ze borstvoeding geven. Niet dat die borstvoeding zo’n succes geweest is toen, maar ‘elk kind heeft recht op hetzelfde’ is haar stelling.

Na wat poespas, na de metingen en controles is het tijd voor borstvoeding.

Inibi is alert en heeft een frons. Ze wil aan de borst, ze zoekt, ze snuffelt.

Moeder is zenuwachtig en gespannen. Ze rukt aan het kind. Het kind zou onmiddellijk moeten aanhappen; maar het kind moet nog ruiken en likken…Moeder perst haar borst samen in een teut en duwt de tepel en de -krans in de mond van Inibi.  Inibi verstikt bijna . Het gaat te vlug. De tepel komt te ver en ze braakt…

Moeder gilt : ‘ze wil me niet’. Ze trekt bruusk terug en Inibi schrikt hier van en trekt een lip en begint als een huilebalk op te trekken…

Het duurt een hele poos eer het lukt voor beiden. Moeder maakt ogen en expressie dat ze zo’n pijn heeft.  Hoe meer ze zich gespannen terugtrekt hoe meer Inibi zich vastzuigt als een ventouse aan haar moeder.

Het wordt een gedoe met deze borstvoeding, zoveel is zeker.

Inibi is een wakker, alert, humeurig kindje dat veel weent.

Moeder legt aan, maximum 5 minuten per keer; dat volstaat qua pijninsteek alle volgende dagen…

Als Inibi wegdommelt tijdens de voeding wordt ze daadwerkelijk weggenomen en in haar bedje gestopt… waar ze ontwaakt en begint te pruttelen… en een tut toegestopt krijgt… en ondertussen weent ze veel, krijst ze van tijd… ze blijft roepen en tieren in de gespannen armen van haar moeder, ze schreit voor de borstvoeding en daarna, ze weent na het droogleggen, na een flesje, voor en na geknuffel, tijdens het dragen. Ze schreit, ze weent, ze huilt, ze krijst, ze jammert, ze is niet te inhiberen.

Alles wordt gecontroleerd: temperatuur, hartje, ademhaling, kaka, pipi,hoofdje met uitdijend geboortegezwel, bloedonderzoek, foto schoudertjes,  verder  nog toepassen van  massage, schouwtje, badje, pluimpje, wandelen, wiegen, rocken…

Inibi weent voortdurend en doorbreekt dit soms met 15 minuten knock-out te zijn… en vervolgens krijst ze weer…

Inibi krijgt voortdurend kleine en korte voedingen; dan is ze tenminste stil .

De tepels zien er overspannen en geestdriftig rood uit; een tepelhoed op maat is aangemeten met de tepelmeter maar desondanks…

De evolutie maakt de moeder ongelukkig en de vroedvrouwen geïrriteerd…

Collega vroedvrouw kent een babyfluisteraar.

Ze arriveert stil en geruisloos op dienst en komt even een kopje koffie drinken in het koffiekot. Er wordt gepraat over Inibi en de frustraties van de moeder. Ik kijk naar haar als naar een ‘indiaan die hier de dingen komt bezweren’. Ik zie een dynamische ernstige nadenkende vrouw die vooral observeert.

Ze gaat naar de kamer waar Inibi en haar moeder verblijven.

Ze gaat naast Moeder zitten en kijkt in haar vermoeide ogen.

Ze kijkt naar de gespannen baby en vraagt dat Moeder het kindje opneemt.

Ze kijkt naar de lichaamstaal van beiden.

De moeder is gespannen, ruw, hard, camoufleert dit met zangerige woordjes.

Inibi is overstuur, onveilig en roept haar mama met nerveuze huil-tjirpen.

Babyfluisteraar vraagt naar het andere kindje en graaft in de tegengevallen zwangerschap. Ze gaat diep in op de gewaarwordingen van de moeder tijdens de bevalling en daarna.

Ze beluistert de onwil van de moeder, het niet accepteren van de zwangerschap, haar verzet in de arbeid, haar verscheurdheid tijdens de bevalling en deze stomme krijser die ze daarvoor in de plaats kreeg.

Babyfluisteraar blijft kijken naar de baby terwijl Moeder vertelt. Ze ziet een kindje dat tijdens het wenen veel slikt, dat niet rustig ligt aan te vetten maar de hele tijd energie verbruikt, dat zich scherp en alleen voelt en wegdraait…

Ze ziet hoe Moeder de baby tegen zich klemt zonder er echt naar te kijken.

Ze voelt de moederferomonen niet die er in meeste situaties tussen moeders en pasgeborenen hangen. Ze ziet een nerveuze vrouw die een gespannen kind vastklemt en hiervoor zorgt, willens nillens…

Ze vraagt of Moeder wil borstvoeding geven met volle goesting. Ze vraagt of ze borstvoeding leuk vindt, of een must.

Ze vraagt hoelang Moeder wil/kan borstvoeding geven en bevestigt dat Inibi inderdaad een doordrijvertje is; een aandachtvragertje, een kindje dat veel weent;

maar ze zegt ook : “Inibi is géén Furby die je in de kast plaatst en zijn pillen uittrekt als hij blijft zeuren. Inibi is een klein zoogdiertje dat een lastige start genomen heeft en nu nog wat lijdt aan hoofdpijn en eenzaamheid en veel protten laat”.

De kindjesfluisteraar vraagt om eens te mogen kijken terwijl  Inibi aan de borst gaat. Het wordt een ingewikkeld gedoe van tepelschaaltje weghalen, tepelpoets, tepelhoed, tepelkneep, baby aanschroeven gedurende 5 minuten aan de ene borst en dan nog een hapje aan de volgende borst.

Babyfluisteraar doet niets. Ze blijft zitten en kijken.

Ze is zichtbaar aangedaan. Wat een slechte borstvoeding lijken haar ogen te zeggen…

Als de voeding beëindigd is gaan ze samen de baby verschonen en in bedje leggen.

Babyfluisteraar blijft bij Moeder om uit te leggen wat ze zag… en wat ze zag was niet oké.

Ze wil weten hoeveel Moeder wil investeren de eerst volgende dagen om het kindje en de voeding op de rails te krijgen…

Moeder zegt: “alles”; haar lichaamstaal laat zien : moe, vermoeid, moedeloos…maar toch ook een soort van doorzetting.

Babyfluisteraar vertelt dat Inibi méér met haar kin in de borst moet drukken en de as kruin-kontje moet op één lijn liggen…

Moeder mag de baby niet schroeven maar de tepel zelf laten aanhappen, door de tepel aan te bieden ter hoogte van de neus van Inibi, …en zonder tepelhoed. Het zal even onaangenaam zijn, maar Moeder moet hierdoor.

Er zullen vellen aan haar tepels hangen, maar vellen hangen ook aan haar neus als ze lang in de zon gelegen heeft.  Part of the game wanneer je je blootstelt…

Babyfluisteraar legt alles goed uit: Baby moet véél langer aan één borst. Niet 5 minuten, maar onbeperkt. Baby moet groot open aanzuigen en dan zal Moeder in haar eigen gevoel, gevoelens en emoties moeten gaan en de melk loslaten. Ze kan dit helpen door de tepels en de -hoven te strelen voor de voeding. Ze mag even pijn voelen van de zuignappen, maar nadien zal het een leuke sensuele stimulatie zijn van de tepel en borst welke ze nog mag voelen; een diep indringend aanzuigen waarvan haar hartje sneller slaat…

Inibi  zal eerst korte en snelle zuigingskes doen om haar dorst te lessen, en daarna in diepe halen overgaan als de melk toeschiet en stroomt.

Dit gloeken is oké;   Inibi zal moe worden en dopy… en Moeder ook.

Vervolgens zal Inibi zo goed als diep in slaap vallen en met het kinneke beginnen trillen.

Moeder wil scoren met haar moederlijke alertheid en antwoordt: “dan neem ik haar weg als ze de tepel zo laat schieten, en zo trilt”.

“Niet doen” zegt babyfluisteraar…. “Inibi  drilt namelijk de vette achtermelk los uit de melkgangen en deze laatste dikke melk maakt dat ze zo content wordt als een klein poesje… Door de dikke vette roommelk wordt ze zelf ook dikker en krijgt ze van die dikke ronde wangetjes die aan de binnenkant het vacuüm op de tepel zullen versterken waardoor de melk nog meer aangezogen wordt…”

Ik hoor fluisteraar het volgende zeggen: ‘Jouw Inibi heeft, ondanks dat je haar de hele dag aanlegt voortdurend ongemak en zelfs maagpijn en voelt zich misselijk. Als ze enkel maar de voormelk mag wegdrinken, met vooral veel vocht en suiker, dan glibbert dit snel door haar maag en darmpjes, maar maakt de maagsappen zuur en de protten vol scherpe gassen…Inibi moet ook je brains prikkelen tot het uitstorten  en laten stromen van je hormonen en deze geef-neem prikkel moet lang genoeg aanhouden om weer veel aanbod van dikke melk te voorzien bij de volgende voeding’.

Babyfluisteraar doet niets.

Ze vraagt, ze herhaalt, ze praat. Ze bevestigt en herkadert de aangereikte informatie tot een strategie om te herstarten met de borstvoeding en om tot een betere en rustige relatie met Inibi te komen.

Het gesprek is nauwelijks ten einde of Inibi begint alweer te pruttelen, en al snel wordt het krijsen. Zie je wel lijkt de moeder te zeggen.

Babyfluisteraar helpt Moeder in een goede fijne positie, en haalt wat warme thee voor haar in de keuken.

Babyfluisteraar pikt Inibi dan pas op; “eigenlijk al te laat” zegt ze, “omdat, als de baby helemaal overstuur is, niet meer aan de borst geraakt”.

Ondertussen bestudeert ze het mondje van de baby : tongriempje-gehemelte,tongetje. Vervolgens wiegt ze, zingt ze, stelt ze de baby gerust.

Ze neemt het theelepeltje en zegt Moeder om melk uit te drukken in het lepeltje. Dit lukt wonderwel. Onmiddellijk geeft Moeder de melk in het mondje van Inibi. En nog een lepeltje en nog een. Inibi is stil en geïnteresseerd. Vervolgens legt de babyfluisteraar het kindje aan: lippen groot opengekruld, kin in de borst, een beetje schuin, buikje tegen thorax, hoofd-rug-poepegatje op één lijn, rug steunen, hoofd kans geven tot bewegen. Handje op borst toelaten. Oogcontact. Niet te veel praten tenzij met de baby, niet telefoneren.  De  melk horen gloeken, de kaakjes zien knijpen, de darmpjes horen rommelen zijn geruststellend.

Inibi doet dit allemaal vrij goed en streelt met haar harkerige vingertjes en duimmuisje over de borst.

Moeder heeft het verzet opgegeven. Ze laat het langdurig zuigen toe, ook het drillen en het groter openend handje. Moeder voelt dat babyfluisteraar haar vertrouwt in haar moederrol en haar respecteert.

Babyfluisteraar komt diezelfde avond nog terug.  Things have changed for the better.

Inibi heeft al een uurtje doorgeslapen en nog veel geweend;

Moeder is zelf verzacht en ziet in Inibi een aanhangsel van zichzelf i.p.v. een plaag, een vijand van haar nachtrust, een nerd, een pestkopje.

Ze volgt de adviezen vrij goed op en het gaat op een rare manier toch al een heel stuk beter.

Babyfluisteraar heeft niks gedaan.

Ze heeft wat gemoederd, en veel aanwijzingen gegeven.

Ze is een babyfluisteraar omdat ze de gevoelens van de baby verwoordt als kwetszaam  hulpeloos menske met nog beperkte expressiemogelijkheden en met nood aan moedermelk uit het hart  i.p.v uit het berekend onwillige hoofd…

Ze is mijn ogen eerder een moederfluisteraar.

Wat goed dat ik dit heb kunnen meemaken.

Neske, de luistervrouw.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s