Geplaatst in Geen categorie

De waanzin van ervaringen

 

In deze tijd van het jaar zwerven krijsende vogels in mijn herinneringen.  Met tegenzin laat ik af en toe de druppels van verdriet en weemoed toe en ze hollen het gat van ‘ervaringen’ weer dieper uit.

Als je een vroedvrouw met ervaring bent dan heb je al vaak gemerkt hoe onervaren je bent.  Die ervaringen of beter, aanvaringen bekleven je, varen mee in je leven. Meestal ellendige dingen, dingen die je bijblijven, die vreten en je in je diepste wezen raakten, daar waar alleen maar vrouwen ze verstaan.  Toestanden waarbij je armhaar omhoog staat, je  je darmen in water voelt overgaan en je voelt en je wenst dat je er niet had moeten bijzijn.  Je knijpt al je gaten dicht en wenst dat Mister Spock je weg kon  ‘beamen’.

De gelukzalige geboortes, waarbij je met juichende handen de baby optilt, de mama streelt en de vader beknipoogt, waarbij je aan de scialitieklamp zou willen zwieren van pure arbeidstevredenheid,  die gevoelens zijn groots en whaw,  en komen regelmatig terug en je went routinematig.

Maar de geboortes met moeilijkheden, daar word je oud van en zwijg mij van hoe intensiever, hoe liever. Geboortes zijn voorbestemd om normaal en vlot te gaan, en gezonde baby’s af te leveren en bloeiende moeders en fiere vaders, en ik verrimpel bij moeilijkheden.  Ik krijg het apezuur van deceleraties en hoge bloeddrukken,  gestoorde labo-uitslagen en bloedingen en al dan niet voorziene omstandigheden.

Niet dat je altijd heldendaden  moet verrichten dan, maar de stress, en de weerslag, en de kwaadheid en de droefheid, daar ben je toch een poosje zoet mee.

Neen, ons werkveld in niet volledig bedekt met bloemenschijn en zonnegeur.  Er zijn plekken in dat veld waar begraven moet worden, waar netels  en distels en stinkzwammen staan en waar gieren rondzwalken.

Terwijl ik mijn dromen bedenk, drumt mijn eerste ervaring als een adembenemende thriller weer door mijn slapeloosheid.

Toen ik nog heel jong en ‘onervaren’ was had ik nachtdienst, samen met een tweedejaars verpleegkunde.

Twee jonge meiden, zorgend en snel doorwerkend.  We hadden baby’s te voeden, op dienst de kraamvrouwen en zelfs gynaecologische patiënten.

Ik was verantwoordelijk voor de arbeidskamer en verloskamer. Niemand binnen, dus no big deal.

Plots staat daar een zwangere en haar man in de babykamer.

‘Ik bloed’ zegt ze bleek.

Ik zie het bloed lopen langs haar bleke enkels.  Ik duikel haar een bed in, probeer harttonen te vinden (32 weken), voel een harde buik- mevrouw heeft pijn.  Pijn pijn pijn.

Ik bel de dokter, ik bel de pediater, ik bel de OP-zaal.  Ik zoek vergeefs naar harttonen.

Het geruis van de doptone is te luid in de nacht.  Ik zie die vrouw ellendig worden en van ellende krijg ik geen infuus geprikt.  Ik bereid haar voor op een sectio.

En daar is de dokter en we sjeezen weg, en de hele reanimatiereutemeteut mee.

Dringende sectio na loslating, op een voorbarig overleden kind.

Daar geef je dan ’s nachts om 3 uur  een huilende man  een mooie kleine dode droom, een kindje dat perfect was. Stille geboorte. Stillbirth zeggen Engelsen.

Op 1 uur ben je 5 jaar ouder geworden.

Maar de wereld draaide door en dat is zo merkwaardig.

De baby’s hadden honger, de infusen moesten overgeschakeld, de dossiers ingevuld, de ochtend kwam er aan en we moesten doordoen, op automatische piloot weliswaar.

Ik kon geen pap meer zeggen, nu daar was ook géén vraag naar.

Na deze eerste keer, zijn er in de loop der jaren de misvormingen bijgekomen, de vloeden, de fouten, de liggingsafwijkingen, de kankers, de ziektes en al die dingen die jij als vroedvrouw ook wilt missen as hell.

En soms heb ik het gevoel dat ik achtervolgd, ingehaald en voorbijgestoken wordt door de schaduw van de ervaringen die als kerstlampkes boven mij hangen. Ik  blijf  in de waan dat ervaring zin heeft.

Neske, De Wijzervrouw

Advertenties