Geplaatst in Geen categorie

Dat goed gevoel dat met de jaren groeide

 

Vandaag mijn roulement op de kraamafdeling. Leuk gerelaxt werken. Wel druk, veel informatie geven en moeders wiegen.

Plots gaat de bel van de verloszaal, nerveuze Nicole is vroedvrouw in charge. Ze is al 10 jaar uit, maar een echte zenuwpees. Jagen, jengelen, onzeker … nog altijd. Nerveuze Nicole staat met nerveuze halen de vrouw te scheren. De vrouw roept en tiert en blijft niet liggen. ‘Ze staat volledig” gromt Nicole ‘maar er is niks mee aan te vangen’. De vrouw gilt dat ze niet meer wil, de pa staat te verpieteren langs zijn vrouw en de studente vroedvrouw schiet gebedjes met haar ogen.

‘Ik ga me hier eens goed kwaad maken’ sist Nicole en laat zowaar haar gouden vernisje vallen: ze vloekt – ze tiert – ze escaleert in onbeleefdheden. Ze mitrailleert een  tirade van commando’s op mij af: “luister harttonen, duw mee … “

Nou rustig en meewerkend dat we werden… !

Even nog aanschouw ik deze dolgedraaide vroedvrouw en dan krampt een waas van blind geloof in het wonder van de geboorte door me. Het kan en mag niet zijn dat de vroedvrouw beult en traumatiseert. Misschien ga ik mijn vroedvrouwenboekje te buiten, maar moet ik ruiven om aan dit drama mee te werken?

No thanks.

‘Studente, hou jij het zaakje even in de gaten’ (nog meer toepasbare zegswijze bestaat haast niet J)  en ‘Nicole kom eens even met mij mee’.

Ik laat Nicole uitrazen in de ‘wacht’ en stuur haar naar de keuken. Nicole is privé zeer ongelukkig en wàt opgelucht dat we het overnemen voor ze ging ontploffen.

Wat de hoofdvroedvrouw hiervan zal zeggen hoor ik later wel, maar mijn interventie zal niet geapprecieerd worden.

Terug in de verloszaal heeft de studente de touwtjes stevig in handen genomen. De vrouw is rustiger – luistert naar de studente – volgt de instructies. Ik laat haar. Ze doen het beiden goed en de papie is ook al aan ’t opklaren.

De studente, Astrid, bevestigt de vrouw dat ze het goed doet, laat haar af en toe ‘oer’gillen, beluistert de harttonen. Ik bewaak het hele gebeuren, bewaak in feite de studente. Ze is vriendelijk, respectvol, geduldig en coöperatief. Wat een herademing. Astrid vraagt een sprits amandelolie in de vulva, en masseert het perineum.

Doc komt binnen, knikt vriendelijk goedemorgen naar het welvend perineum (om half twaalf n.b.), zet zich op zijn kruk en vraagt de studente of een knip wenselijk is.

‘Als u tijd heeft niet’ zegt assertieve Astrid.

‘Tijdens het haasten moet ik toch wachten’ monkelt doc en sprayt een geruststellende glimlach.

En de vrouw, zij perste en het perineum welfde, en Astrid haar halsslagaders klopten, en de vader supporterde en de baby deed het goed en liet meer en meer van zijn hoofdje zien. Tussen ongeboren leven en geboren leven huist maar één perswee en zo geschiedde. De studente stutte de dam, steunde en zwoegde na het verstoppertje spelen van het achterhoofd… en de vrouw, zij arbeidde voort op haar schrijnende vulva.

De vulva stond als een uiteen-gebulkte kraag rond het hoofdje, en het enige dat bloedde waren de scheerjapen van nerveuze Nicole.

De vrouw kromde zich als een wild dier en je kent dat wel, met een machtige diepe keelschreeuw schokt ze het hoofdje er uit. Anticiperende Astrid schuift de goed doorweekte vulvacol over het aanstormende hoofdje. Astrid ontwikkelt het kind volgens de regels van het boekje en met een triomfantelijk gezicht  legt ze de baby op de lege moederbuik en navelt na een poosje af.

Terwijl ze de baby verzorgt, assisteer ik doc. Hij is content.

Bilnaad gaaf, tijd gespaard.

Dan krijg ik Astrid in de gaten. Ze staat daar zowaar te grienen langs Apgar 10.

Ze lijkt geblokkeerd.

‘Ik kan er niets aan doen’ snottert ze, “’t is zo wonderlijk – zo groots – zo emotioneel. Ik wil graag alleen zijn nù”.

“Nee, Astrid, dit is te assertief. Doordoen, zorg voor ze, leer alleen maar natte ogen hebben en een beetje keelpijn, maar blijf professioneel. Dit was toch je 23ste zelf gedane bevalling?”

“En dan, Neske, PAS de 23ste ”.

Ik zwijg. Verwacht ik soms te veel van Astrid, zo pril nog, en voel ik mezelf ook niet als natte sla die rondgezwierd wordt, na een zelf verrichte bevalling?

’t Is goed in ’t eigen hart te kijken, nog even voor de laatste zin.

Neske de Wijzervrouw

 

Advertenties