Geplaatst in Geen categorie

De doos van Pandora waarin alleen de hoop bleef

doos van pandora

Jullie moeten dat toch ook wel eens af en toe aan het handje hebben zeker, zo’n madammeke op  dienst waarbij alles wat kan tegenvallen ook daadwerkelijk tegenvalt.

Tragiek alom.

Laatst bij ons, Mevrouw  Pineut : 3 dagen overtijd, maar zij wou er persé van af.

Inductie. Onrijp. Te groen om aan te vatten.

Je kent dat wel: je hebt goesting om op de muur van de arbeidskamer te kalken ” go home”.

Moeizame, lange stroeve arbeid.

In de helft van het begin lag ze op apengapen en verlangde een epidurale.

Bloeddrukval en opgevuld.

Bij bijna volledige ontsluiting trad persisterende bradiecardie op, fluks beantwoord met episiotomie en zuignap (schoot af). Omstrengeling, platte baby met Apgar 5, recupereerde naar 7, maar hij bleef zo gevlekt als een salami  en kreunde,…

Vooruit, de couveuse in en aan het  infuus en monitoring.

Moeder-kindbinding, geurmix van pasgeboren leven en arbeidszweet, forget it.

Mevr. bleef bloeden.

Sondage.

Revisie.

Infuusduur verlengd.

Wil borstvoeding geven, start afkolven 1° dag.

Bij het eerste opstaan, valt ze flauw in de rolstoel op weg naar bébé.

Baby is na ± 12 uur weer bij zijn positieven en kan terug bij de moeder.  Borstvoeding lukt niet te best.  Baby is nog niet geïnteresseerd, slaperig.  Moeder wil persé.

Vroedvrouwen schieten bij- willen de prolactine en oxytocine aan de gang houden en kolven na elke pseudo-voeding waarbij ze telkens tot een uur probeerden om bébé aan te leggen.

Kinderinspectie door de pediater op dag 3 : een clicking heup en  baby is geel.  ’s Nachts  fototherapie.

Mevrouw heeft een zeer pijnlijke bodem en vraagt om de haverklap een pijnstiller.  De episiotomie staat gefrommeld en getrokken.  Spoelen, kompressen leggen, geluidsgolven, zalf smeren, zwembandkussen. Ze kan nauwelijks zitten.

Ze heeft hemoglobine 8 en moet een transfusie. Terwijl haar “lekkere biefstuk”- zoals de menigte bezoekers haar toejoelt- indruppelt, slaapt de baby zich droopy in een kamer die overwelmd is van bloemengeur en vochtige plakkende mensengeur, slaat een lichte rash toe. Transfusie stop.

Ze heeft kogels van borsten, met nu afgeplatte tepels en baby drinkt alleen als hij wakker is, waarvoor hoera, terwijl de moeder jankt als een verlaten wolf in Siberië.

Op dag 4 heeft ze 38 °C.  Pijn bij het wateren.  U weet al waar de bel klingelt.  Antibiotica  voorwaar.

Ze voelt zich ook geobstipeerd, en de hemorroïden reageren enthousiast op het lavementje.

Op dag 5 gaat de borstvoeding beter.  Baby’s gewicht is stabiel en je hebt zin om woelahoela te roepen.

De draadjes worden verwijderd en de knip valt wat open.

Dit zal een poos duren vooraleer het helemaal geheeld is, maar mevrouw wordt ontslagen.

Je zag zo constant de droefheid in die kraamogen, tranen die klaar staan om te vloeien, en een flinke shot progesteronen zou zelfs dit kraamverdriet niet kunnen elimineren.

Nu : we hebben met  een heel team vroedvrouwen deze mevrouw heel consciëntieus opgevolgd en iedereen knikt volmondig : deze mevrouw zal een waargebeurd, maar afschuwelijk verhaal verder vertellen, om haar trauma’s en ontgoocheling te verwerken.

We hebben ons beste en andere beentje voorgezet, maar op een onverklaarbare manier verliepen de dagdagelijkse geplogenheden bij mevrouw Pieneut in mineur.

Terwijl andere kraamvrouwen lekker liggen te kramen en je baar geld willen geven als ze naar huis gaan, waggelt  bleke mevrouw Pieneut met bloemkoolspeen en een gapende knip,met borsten als theepotten en fluitende tepels, met een gele baby, die binnenkort misschien een harnasje moet dragen, rancuneus en moe naar huis.

In de longrun kun je hopen dat ze vlug terug zwanger wordt en als een kangoeroe zo vlot bevalt, vervolgens door de  kraamdagen jubelt,  de borstvoeding een idyllisch verpozen is, en dat ze naar huis gaat, met een goed gerestaureerde bips, soepele borsten, een tevreden kind, en ons een pluim geeft, eentje die we  dan minder zullen verdienen dan nù we hem niet gekregen hebben.

Neske, de Wijzervrouw (1996). Toen kraamvrouwen nog 5 tot 6 dagen kraamden in het ziekenhuis

 

 

 

Advertenties

Een gedachte over “De doos van Pandora waarin alleen de hoop bleef

Reacties zijn gesloten.