Geplaatst in Geen categorie, vroedvrouw, vroedvrouwkunde

Verstandelijk gehandicapt is niet het zelfde als bewusteloos

gehandicapt

 

 

 

Myleneke is 26 jaar. Ze heeft een verstandelijke ontwikkeling van een kind van 8 jaar. Ze kan lezen : roos, maan, vis. Ze kan rekenen tot 10. Is lief. Is opgewekt. Is mooi. Klinisch genetisch belast.

Rob is 29 jaar. Verstandelijke ontwikkeling van een kind van 6 jaar. Kan niet lezen, niet rekenen en is een kwaaie. Hij neemt medicatie tegen epileptie-aanvallen.

Ze wonen in een huis beschut wonen. Myleneke werkt in een werkplaats waar ze knutseldingen maakt, Rob gaat elke dag naar het dagcentrum koekjes bakken.

Myleneke en Rob kussen graag samen. Dan starten allerlei hormonen op. Dan groeit en bloeit en hier en daar een erectiel orgaan.

Rob droomt van een baby. Myleneke ook. Ze fantaseren vaak over een droom dat ze papa en mama zijn. Myleneke heeft een fijne pop die bij hen slaapt en een tutje heeft.

Myleneke heeft een spiraal. Al  5 jaar. Moest vervangen. Rob wist niet dat er iets stak. Hij wil niet dat er iets steekt waar hij het liefste is.  Als de dokter zegt dat er een baby kan komen als ze het spiraaltje niet vervangen zijn Rob en Myleneke superenthousiast.

En zo geschiedt. De dokter verwijdert het spiraaltje. Patiëntenrechten. Zelfbeschikkingsrecht. Ethiek en non-ethiek in conflict zoals rechtspraak en rechtvaardigheid ook geen synoniemen zijn.

Myleneke is sneller in verwachting dan het licht. Rob wil ook elke nacht, dus de kans dat ze een eisprong zouden gemist hebben is nihil.

De ouders van Myleneke zijn doodongelukkig. Ze willen een afbreking, maar dat willen de ouders van Rob niet. Die zeggen dat het wel zal gaan. Die willen wel af en toe babysitten.

Het wordt een moeilijke zwangerschap, met veel overgeven en bekkeninstabiliteit en buikpijn. Met familiale spanningen en af en toe een korte opname. Myleneke draagt de zwangerschap uit, evenwel met een groei-achterstand en vermoeden van een genetisch belast kind.

Tijdens de weeën weent ze van de pijn, draait krullen in haar haar en roept op papa. Bij de epidurale kan ze niet stilzitten.

Rob is is ontheemd en angstig, en kijkt met grote ogen naar de lange naald en gaat duimend weggedraaid in de zetel zitten bokken. De vader van Mylene belooft dat ze straks haar hondje mag zien, dat in de auto wacht, als ze nu maar goed perst. En daarom perst ze hard. Ze perst een bleek klein slap kindje uit. Apgar 2, 6, 7. Moet de incubator in. Mylene vindt het allemaal goed, ze wil vooral seffens even haar hondje strelen aan de ingang van het ziekenhuis, want dàt heeft papa beloofd.

Mylene en Rob zitten vaak hand in hand. Ze zien hun kindje heel graag. Ze mogen het vasthouden als de vroedvrouw er bij is. Mylene kan al helpen bij een boertje laten, en pipi pampertje wegdoen. Ze vindt het wel vies, ook het naveltje vindt ze absoluut niet mooi. Moet nog buikgaatje worden.

Baby moet een poosje op neonato blijven. Het kleintje is te slap voor goed te zijn.

Het ligt veel heel stil.

Ik weet niet hoe het verder loopt.

Neske de Wijzervrouw

 

 

Geplaatst in Geen categorie

vaginisme

Vaginisme

MarieJo is bijna 30, bijzonder mooi, groot, elegant, heeft krullend donker haar, strakke stevige sportbuik met passagier baby 1.

Maurice, partner,  is 30 jaar ouder, diepe groeven in het gezicht langs de grote neus met brilletje, priemende oogjes, lang grijs nekhaar, hoge rug, magere billen – type geslaagde zakenman zonder veel chichi.

Weeën, pijn. Zeer gespannen, maar moedig. Zweet bovenlip. Beheerst actief. Attentvol voor eigen beleving en gedrag.

Zij houdt zich sterk.Hij houdt haar recht.

De vroedvrouw  voelt het hoofdje ingedaald, rug rechts, beentjes links. Harttonen goed.

Het is al uren bezig voor ze zijn binnenkomen.

Ze is tense bij aanraking.

Ze stelt haar baby gerust.

Ze stelt Maurice gerust.

De vroedvrouw leest het dossier na.

Opmerkelijk: géén enkel vaginaal onderzoek tijdens de ganse zwangerschap. Vaginisme staat in kleine letters bij de zwangerschapscontrole op 11 weken.

De vroedvrouw wil haar onderzoeken en de dokter bellen dat MarieJo er is.

Zij wil niet onderzocht.

De vroedvrouw legt uit : ontsluiting, verstrijking en indaling.

MarieJo voelt dat het niet nodig is en ze heeft gelijk.

De vroedvrouw voelt het ook. Een vaginaal onderzoek is niet nodig, alles zit goed en mikt.

Er zijn nog andere parameters te volgen : vaginaal verlies, winderigheid, rillen, gezwollen, al dan niet persgevoel, paars lijntje,  en in dit geval  is alles rustwekkend.

Ze is in balans.

MarieJo wil in bad. Maurice sproeit haar buikje.

Ze is in arbeid en gedraagt zich stil. Ze heeft pijn maar gaat er niet aan ten onder. Maurice troost haar en is haar rustige rots in de branding. Ze zakt weg in zo’n ritme van slaperigheid, pijn, wegzakken, pijn.

De arbeid gaat vooruit of niet?

Het weeënpatroon wordt soms incoherent. Soms lijkt de baarmoeder stil te vallen, soms komt de ene contractie na de andere… twee contracties vlak achter elkaar, met dan een pauze doen ons altijd waakzaam zijn op achterste plaatsing.

Op een bepaald ogenblik komt het me voor dat de vroedvrouw gewoon wil weten hoe ver de arbeid opgeschoten is, hoe de baby zich presenteert en of de geboorte  vaginaal zal gaan.

We zijn verdorie toch , een soort van controle – techno – vroedvrouwen. …

De vroedvrouw belt de dokter om een kort overleg. Hij meldt dat ze jaren kindermisbruik heeft doorgemaakt, met medeweten van haar ouders gebaseerd op een misverstand, en dat ze later,  een diep verlangen kreeg naar een kind, maar een afkeer van seksuele betrekkingen.

Maurice heeft haar op een charmante en geduldige manier stilaan leren ontspannen bij  seksualiteit. Ze heeft er nooit van genoten, maar het verlangen naar een kind was groter dan de afkeer.

Een vaginaal onderzoek dringt zich op : enerzijds om MarieJo voor te bereiden op vaginale transitie, anderzijds om de toestand goed te beoordelen en ten derde om iets te proberen.

De vroedvrouw legt haar alles uit en vraagt haar concentratie en medewerking.  Het is stil in het verloskwartier. Ze vraagt of MarieJo wil gaan plassen en daarna haar bodem wil  insmeren met veel gel  en in bed wil komen liggen, met haar vulva dicht tegen de vroedvrouwenvingers.

Dit lukt, met schrikachtige bewegingen en verkramptheid, maar ook met een zekere vastberadenheid. Gedetermineerd zoals dat heet.

De contracties verbreken soms de concentratie.

De vroedvrouw nodigt haar uit om met haar vagina over de onderzoekende vingers te schuiven. Dit  lukt niet. De vagina  is dicht. Geduldig en overtuigd dat er een grote stap te gebeuren staat,  vraagt de vroedvrouw haar over één vinger te schuiven. Dat lukt.

Moeizaam. Maar als ze voelt dat de vroedvrouw stil als een libel blijf wachten kan ze het aan. MarieJo bepaalt het ritme, de diepte, het tempo.

Zachtjes voelt de vroedvrouw de spieren rond de onderzoekende vinger ontspannen , zakken de toegeknepen billen en plooien de benen open.

De vroedvrouw praat zachtjes tegen Maurice en legt hem uit wat haar vinger ziet.

Ze spreekt over  ‘in – zicht’ in een ruime bassin, in een puilende  vochtblaas die gespannen staat, daar rond een strakke baarmoederhals met méér als 6 cm. Met één vinger is het moeilijk te meten. Het hoofd zit ingedaald, dikke sterke schedel.  Er komt weer een contractie en natuurlijk breken net de vliezen.

MarieJo schrikt zo erg van de gush water dat ze afglijdt.

Het is oké. Alles is oké. Goed gewerkt, veel overwonnen.

Zoals gebruikelijk na het scheuren van de vochtblaas trekken de weeën zich twintig minuten terug in de baarmoeder om dan op te bouwen tot een weeënstorm en de arbeid buldert vervolgens  in één uur door met de meest erge contracties. De vroedvrouw luistert naar de harttonen en observeert hun  lichaamstaal. Er wordt weinig gesproken; enkel wat geknikt, gemasseerd en gezucht. Maurice en de vroedvrouw blijven onafgebroken bij MarieJo. Oude Maurice is geweldig en de vroedvrouw zegt het hem.

Vaginisme of niet, deze baby baant zich een weg door het weke baringskanaal. De ontsluiting knalt door, het hoofdje komt snel op bekkenbodem met onvermijdelijke persweeën.  MarieJo perst zoals iemand moet niezen. Onstuimig en heftig.  De bevalling is sport, zoiets als hoogspringen : ademen, schokkerige aanloop, benen dichtgeklemd, vloeiende sprong met benen open gespreid.

Er is geen persvrijheid, enkel reflexen.

MarieJo scheurt een beetje in,  en angst is meester van haar ogen.

Haar kindje, haar schatje, haar peutje, haar aapje, haar petit copain, haar haantje op haar mesthoop, hij is er plots . Ze troost hem zachtjes.

Maurice veegt zijn brilletje schoon en zegent zijn kind, een vriendje voor zijn kleinkind van 3 jaar.

MarieJo bedankt de vroedvrouw achteraf voor het geduld en het vaginaal onderzoek. Het heeft haar wat inzicht gebracht in haar anatomie en reacties.

Ze had werkelijk veel schrik voor de bevalling, voor de knip of het opnieuw inscheuren  van haar integriteit…

De vroedvrouw  is content, maar ook droevig : hoeveel kinderleed weegt door in het latere leven en hoe vaak heeft de vroedvrouw er mee te maken.

Met vroedvrouwvriendelijke groeten, Neske

  • Heeft niet elke vroedvrouw al een aantal keren vrouwen gevolgd die een zware geschiedenis van misbruik achter de rug hebben? Hebben we die vrouwen – die met afschuw of  in de onmogelijkheid om zich vaginaal te laten onderzoeken -geobserveerd en hen zo veel mogelijk gerespecteerd?
  • Of zijn er ook vroedvrouwen  al getuige geweest   van brutale vaginale onderzoeken, louter om ontsluiting of verstrijking vast te stellen? Gewelddadig i.p.v. zacht en therapeutisch. Zo’n bevallingen vol violence  en onderdrukking om de ‘benen open te houden’.