Een vrouw werd geslagen

Ik rij , op een zonnige dinsdagnamiddag in mei naar een bijscholing over ‘partnergeweld tijdens de zwangerschap’. Omdat het thema me interesseert:, wat, waarom, wanneer, en  hoe als vroedvrouw deze kwetsuren opsporen en verzorgen : dat wil ik opnieuw horen. Moet ik opnieuw horen, opnieuw en opnieuw, en de effecten op de eerste 1000 dagen van de baby. Iedereen moet dit horen, en leren om goede investigerende zinnen te gebruiken en te leren luisteren en doorverwijzen.

Ik ben blij, dat na de coronabeperkingen, zo’n vormingen weer live mogen. Zeker als het onderwerp belastend en verwarrend is.

Ik heb de radio opstaan.  Abba en Dancing Queen maken me blij. Ik geniet van de rit, de vrije namiddag ingevuld met een zelfgekozen bijscholing, en schuif langs de ring van de stad.

Voor mij tuft een trage camionette, type Berlongi, en  schommelt vrolijk op en af. Ik denk dat er mensen in zitten die ook blijgeestig meewiebelen met de muziek.

Bij de rode lichten kom ik op één of andere manier rechts langs die camionette te staan en kijk ik door mijn roze zonnebril even die auto in en wat ik daar zag, deed me ademloos verstijven.

In de wagen zit een grote, brede man, type baard en pet achter het stuur,  en hij slaat zijn vrouw heftig – in razernij. Op haar armen, op haar bovenlijf, en zij buigt zich naar de venster mijn richting uit, en kijkt vanonder haar hoofddoekje, met angstige ogen recht in mijn ogen en weert de slagen af met haar rug.

Ik klem me vast aan mijn stuur. Mijn adem stokt. Wit trekt door mijn gezicht.

Ik ben verstijfd. Ik kijk terug, de lichten springen op groen, en onze wegen scheiden alhoewel ze nooit zijn samengekomen. 

Ik ben ondersteboven. Ik heb géén nummerplaat genoteerd. Ik ben er niet achteraan gereden. Ik heb het gezien, maar niet geregistreerd. Ontdaan en niks gedaan. Niet uitgestapt, Geen politie verwittigd.

Ik moet even aan de kant staan en terug op mezelf komen.

Ik ben een oude mammalou, en totaal perplex, door die gewelddadige scene. Wat moet dit erg zijn voor de vrouw die dit meemaakt, of stel je voor, kindjes die dit zien en horen.

Ik heb hartpijn. Echt pijn mijn hart.

De bijscholing was zingevend. Het afsluitend concert was aangrijpend.

En ik dacht voortdurend aan de vrouw, die geslagen werd, tijdens een rit, en denk aan haar donkere ogen, die mij aankeken. Hoe gek dat dit incident dat ik zag, zich precies op die dinsdag voor mijn ogen afspeelde.

Slechts 8 seconden was ik stille getuigen van vele  slagen. Onuitwisbaar.

Neske de Wijzervrouw